Bazen insanın içinde öyle duygular birikir ki anlatmaya kelimeler yetmez; insan sadece Rabbine yönelir, secdeye kapanır ve gözyaşlarıyla konuşur. İşte Aziz Yiğit’in bu güzel eserinde de kulun Rabbine olan teslimiyeti, acziyeti, pişmanlığı ve gönülden yakarışı çok güzel bir şekilde hissediliyor.

“Alnımı secdeye koydum ağladım” sözünü dinlerken insan ister istemez kendi hayatını düşünüyor. Dünya telaşı içinde ne kadar çok şeyi dert ediyor, ne kadar çok şeyin peşinden koşuyoruz. Oysa bir secdeye vardığımızda bütün o dünya telaşının ne kadar geçici olduğunu fark ediyoruz. Aziz Yiğit’in sözleriyle hayatın faniliğini, insanın gerçek huzuru nerede araması gerektiğini yeniden hatırlıyoruz.

“Bu aciz canımı hakka adadım” ifadesi ise kulluğun en güzel hallerinden birini anlatıyor. İnsan ne kadar güçlü görünürse görünsün, Rabbine karşı ne kadar muhtaç olduğunu biliyor. Bazen hayat insanı öyle bir noktaya getiriyor ki ne dostun sözü ne de dünyanın herhangi bir nimeti gönle gerçek anlamda huzur verebiliyor. İşte o zaman insanın sığınacağı en güvenli yer Rabbimizin kapısı oluyor.

“Dünya yalan imiş er geç anladım” dizesi ise bu ilahinin en düşündürücü taraflarından biri. Dünya hayatının geçici olduğunu hepimiz biliyoruz ama bunu gerçekten hissetmek başka bir şey. Zaman geçtikçe, sevdiklerimizi kaybettikçe, hayatın türlü imtihanlarından geçtikçe dünyanın faniliğini daha derinden anlıyoruz. Bugün var olan yarın olmayabiliyor. İnsanların, makamların, malların, güzelliklerin hepsi gelip geçiyor. Geride ise gönülden yapılan iyilikler, güzel dualar ve Rabbimize karşı taşıdığımız kulluk kalıyor.

AZİZ YİĞİT | ISLANDI SECCADEM GÖZYAŞLARIMLA | İLAHİ SÖZLERİ

Alnımı secdeye koydum ağladım

Bu aciz canımı hakka adadım

Dünya yalan imiş er geç anladım

Islandı seccadem gözyaşlarımla

           ********

Rükum Mevla'yadır secdem Mevla'ya

Artık hevesim yok fani dünyaya

Secdede ağladım ben doya doya

Islandı seccadem gözyaşlarımla

              ********

Serdim seccademi kızgın çöllere

Aktı gözyaşlarım döndü sellere

Deva olamadı gonca güllere

Islandı seccadem gözyaşlarımla

Aziz Yiğit’in “Rükum Mevla’yadır secdem Mevla’ya” sözleri, kulun bütün yönelişinin Rabbine olduğunu ne güzel ifade ediyor. İnsan bazen herkese yetişmeye, herkesi memnun etmeye çalışırken kendisini unutuyor. Fakat secdeye vardığı zaman anlıyor ki insanın asıl huzuru insanların beğenisinde değil, Allah’ın rızasında. En güzel teslimiyet de insanın bütün sıkıntılarını Rabbine emanet edebilmesi.

“Artık hevesim yok fani dünyaya” derken de dünya nimetlerinin geçiciliğine karşı gönülde oluşan farkındalık anlatılıyor. Dünyadan elini eteğini çekmekten ziyade, dünyayı kalbinin merkezine koymamak… Sahip olduklarımızın emanet olduğunu bilmek… Bugün bize verilenin yarın elimizden alınabileceğini unutmamak… İşte bu sözler insana bunları düşündürüyor.

“Secdede ağladım ben doya doya” sözleri ise gerçekten insanın yüreğine dokunuyor. Çünkü bazı gözyaşları vardır, insanın söyleyemediği her şeyi anlatır. Kimsenin bilmediği acıları, kimsenin görmediği yaraları, içimizde sakladığımız pişmanlıkları Rabbimiz bilir. İnsan secdeye vardığında hiçbir şeyi gizlemek zorunda değildir. Çünkü Allah kalpten geçeni de bilir, gözden süzülen yaşı da görür.

Aziz Yiğit’in bu ilahisini dinlerken insan, secdenin yalnızca bir ibadet olmadığını; aynı zamanda gönlün sığındığı, insanın kendisini Rabbine teslim ettiği bir makam olduğunu hissediyor. Hele ki hayatın ağırlaştığı, insanın kendisini yalnız hissettiği zamanlarda böyle ilahiler gönle ayrı bir teselli veriyor.

“Serdim seccademi kızgın çöllere” sözleri ise hayatın zorlu yollarını hatırlatıyor. Hepimizin hayatında kendimizi bir çölün ortasında hissettiğimiz zamanlar olmuştur. Ne tarafa gideceğimizi bilemediğimiz, sabrımızın tükendiğini düşündüğümüz, dualarımızın cevabını beklediğimiz zamanlar… Fakat insan bilir ki en uzun gecenin bile bir sabahı vardır. En zor imtihanın bile bir sonu vardır. Yeter ki insan Rabbine olan umudunu kaybetmesin.

“Aktı gözyaşlarım döndü sellere” derken de yıllarca kalpte biriken duyguların bir anda gözyaşına dönüşmesini hissediyoruz. Belki de bu yüzden Aziz Yiğit’in bu eseri dinleyen herkeste farklı bir iz bırakıyor. Çünkü herkesin kendi içinde taşıdığı bir hikâyesi var. Kimi kaybettikleri için ağlıyor, kimi yaptığı hatalar için pişmanlık duyuyor, kimi bir yakınının derdi için dua ediyor, kimi de sadece Rabbine daha yakın olmak istiyor.

“Deva olamadı gonca güllere” sözleri ise insanın dünyada her şeyi bulamayacağını hatırlatıyor. Her yara maddi bir şeyle iyileşmiyor, her sıkıntı dünyalık bir çözümle bitmiyor. Bazı yaraların ilacı sabır, bazı dertlerin ilacı dua, bazı gönüllerin şifası ise secde oluyor.

Ve bütün bu duyguların sonunda tekrar gelen o güzel söz:

“Islandı seccadem gözyaşlarımla…”

Bu cümle, Aziz Yiğit’in ilahisinde adeta bütün duyguların birleştiği nokta. Islanan sadece seccade değil; insanın gönlü, geçmişi, pişmanlıkları ve duaları… Her damla gözyaşında bir tövbe, bir yakarış, bir umut saklı.

Rabbim Aziz Yiğit’in gönlüne sağlık, sesine güzellik, kalemine ve emeğine bereket versin. Böyle anlamlı eserlerin daha nice gönüllere ulaşmasını nasip etsin. Bu güzel ilahiyi dinleyen herkesin gönlüne huzur versin, sıkıntılarını hafifletsin, dualarını kabul eylesin. Secdelerimizi samimi, dualarımızı makbul, gönüllerimizi temiz eylesin.

Allah bizleri dünyanın geçici heveslerine kapılıp asıl maksadımızı unutanlardan değil; her durumda Rabbine sığınan, şükreden, sabreden ve gönülden teslim olan kullarından eylesin.