“Sevgili Sultanım” gönülden gönüle uzanan, aşkı yalnızca bir sevda olarak değil; teslimiyet, hasret, vuslat ve manevi bağlılık olarak anlatan çok güzel bir ilahi.

Bu eseri dinlerken insanın kalbine dokunan en güçlü tarafı, “Şu yalan dünyaya bir daha gelsem, gözlerim senden başkasını görmez” duygusudur. Dünya hayatının geçiciliği karşısında asıl kıymet verilen şeyin gönülde taşınan sevgi ve bağlılık olduğunu hissettiriyor. İnsan bazen kelimelerle anlatamadığı duyguları bir ilahinin mısralarında buluyor; sanki kendi gönlünden geçenler söylenmiş gibi...

İlahideki “Canım ruhum yoluna feda etsem” ve “Yoluna kurban olmam mı sevgili” ifadeleri, aşkın yalnızca sözle söylenen bir duygu olmadığını; fedakârlık, sabır ve teslimiyet gerektirdiğini hatırlatıyor. Gerçek sevgi, sevilenin yolunda kendi benliğini geri plana bırakabilmek, gönülden bağlanabilmek ve her şeye rağmen sevgiyi muhafaza edebilmektir.

Fatih Mansız - Sevgili Sultanım ilahi sözleri

Şu yalan dünyaya bir daha gelsem
Gözlerim senden başkasını görmez
Canım ruhum yoluna feda etsem
Bütün ömrüm bir gülüşüne yetmez

Ruhum vuslatın için hep gün sayar
Bin defa ölmekmiş bir kez gurbetin
Gayrı firâkın yüreğimi yakar
Gözyaşımla demlenirken hasretin

Kokunu güllerden alırım yârim
Rayihan şifadır hasta kalbime
Gönül çerağımı yandır aşkınla
Cümle buhranımın dermanı sende

Ben senden ayrı böyle duramazken
Gönlüm aşkınla yanıp kavrulurken
Bir kere görmeye bin can verirken
Yoluna kurban olmam mı sevgili
Aşkınla yanıp durmam mı sevgili

Hasret ve gurbet duygusu da eserin en etkileyici taraflarından biri. “Bin defa ölmekmiş bir kez gurbetin” sözü, ayrılığın gönülde açtığı derin yarayı ne kadar güzel anlatıyor. Sevdasından uzak kalan bir gönül için zamanın nasıl ağırlaştığını, özlemin nasıl insanın içine işlediğini ve vuslat arzusunun nasıl her şeyin önüne geçtiğini hissettiriyor.

“Kokunu güllerden alırım yârim, rayihan şifadır hasta kalbime” dizelerinde ise sevilenin varlığı bir şifa olarak tasvir ediliyor. Gül kokusu, gönül, çerağ, aşk ve derman gibi kelimeler esere ayrı bir manevi derinlik katıyor. Gönül çerağının aşk ile yanması, karanlığın sevgiyle aydınlanmasını; insanın iç dünyasındaki sıkıntıların ve buhranların yine sevgiyle huzura kavuşmasını çağrıştırıyor.

Bu ilahiyi dinlerken insan ister istemez kendi gönlüne dönüyor. Bazen hayatın telaşı içinde unuttuğumuz duyguları yeniden hatırlatıyor bize. Hasreti, sevgiyi, sabrı, sadakati ve vuslat arzusunu... Her mısrasında başka bir gönül hâli saklı. Sözleri kadar nağmesi de insanı sakinleştiriyor ve bir süreliğine dünyanın gürültüsünden uzaklaştırıp iç âleme yöneltiyor.

Özellikle “Bir kere görmeye bin can verirken” dizesi, sevginin ölçüsünü ve büyüklüğünü anlatan çok güçlü bir ifade. Sevilenin bir anlık nazarı, binlerce cana bedel görülüyor. Bu anlayışta sevgi, hesap yapan değil; kendinden veren, karşılık beklemeden seven bir gönlün hâline dönüşüyor.

“Aşkınla yanıp durmam mı sevgili” sözü ise eserin tamamındaki duygunun adeta özeti. Aşk bazen huzur, bazen hasret, bazen de insanın içinde hiç sönmeyen bir ateştir. Fakat gönülde gerçek bir sevgi varsa, o ateş insanı tüketmekten ziyade olgunlaştırır; sabrı öğretir, gönlü yumuşatır ve insanı kendisiyle yüzleştirir.

Bu güzel eseri hazırlayan, seslendiren ve emeği geçen herkesten Allah razı olsun. Dinleyen herkesin gönlüne huzur, kalbine ferahlık, hayatına güzellikler nasip olsun. Hasret çekenlere vuslat, gönlü kırık olanlara şifa, yüreğinde sevgi taşıyanlara da daimî muhabbet nasip eylesin.

Rabbim gönüllerimizdeki güzel niyetleri kabul eylesin, gönül bağlarımızı kuvvetlendirsin ve bizleri hakiki sevginin, muhabbetin ve huzurun yolundan ayırmasın.

Ne güzel bir eser... Ne güzel sözler... Ne güzel bir gönül hâli...
Dinleyen herkesin gönlüne dokunması dileğiyle...