“Sana Geldim” sadece sözleriyle değil, taşıdığı derin manevi anlamla da insanın gönlüne dokunan çok özel bir eser. Fatih Özmen’in yorumuyla dinlendiğinde ise mısralardaki hüzün, teslimiyet, hasret ve Rabbine sığınma duygusu daha da derinden hissediliyor. Her kelimesi insanı kendi içine döndüren, dünyadan biraz olsun uzaklaştırıp kalbin asıl sahibini hatırlatan bir eser olmuş.

“Zifiri geceye devrettim günü,
İçimde büyüttüm dilsiz sürgünü,
Kırıldı pusulam, yitirdim yönü,
Düştüm eşiğine, avare geldim.”

Bu dizeler, insanın hayatta bazen yönünü nasıl kaybettiğini ve bütün yolların sonunda yine Rabbine dönme ihtiyacını ne kadar güzel anlatıyor. İnsan ne kadar güçlü görünürse görünsün, içinde taşıdığı bazı yükleri tek başına taşıyamıyor. İşte o noktada geriye sığınılacak en güvenli kapı kalıyor: Allah’ın kapısı…

Fatih Özmen - Sana Geldim  ilahi sözleri

Zifiri geceye devrettim günü,
İçimde büyüttüm dilsiz sürgünü,
Kırıldı pusulam, yitirdim yönü,
Düştüm eşiğine, avare geldim.

Ayrılık ufkunda rengim bulandı,
Hasretin közüyle sinem dağlandı,
Bütün umutlarım sana bağlandı,
Tükendi dermanım, biçare geldim.

Terk ettim dünyayı, attım libası,
Kefendir sırtımda hiçlik hırkası,
Silindi kalbimden masiva pası,
Pervaneler gibi bu nare geldim.

Karardı gökyüzüm, tutmuyor dizim,
Silindi yollarda, kayboldu izim,
Çözülmez kör düğüm oldu her gizim,
Bölündü yüreğim, bin pare geldim.

Döküldü yaprağım, soldu baharım,
Tükendi umudum, kalmadı kârım,
Sensiz bir hiçliğim, seninle varım,
Senden gayrı nem kaldı, Sana geldim.

Lal oldu dillerim, kalmadı sözüm,
Senden başkasına kör iki gözüm,
Kaldırıp bakmaya utanır yüzüm,
Kovma eşiğinden, Yâr sana geldim.

Fatih Özmen’in “Sana Geldim” ilahisindeki en güzel taraflardan biri, kulun kendisini kusursuz veya güçlü göstermeye çalışmaması. Tam tersine; yorgun, çaresiz, biçare, avare ve mahcup bir şekilde Rabbine yönelmesi. “Tükendi dermanım, biçare geldim” derken insan kendi acziyetini kabul ediyor. Belki de gerçek teslimiyet tam olarak burada başlıyor.

“Ayrılık ufkunda rengim bulandı,
Hasretin közüyle sinem dağlandı,
Bütün umutlarım sana bağlandı,
Tükendi dermanım, biçare geldim.”

Bu sözleri dinlerken insanın aklına hayatında yaşadığı kırgınlıklar, kayıplar, pişmanlıklar ve sessizce taşıdığı dertler geliyor. Fakat eser sadece hüzün vermiyor; aynı zamanda umut da veriyor. Çünkü insan ne kadar yorulmuş olursa olsun, Rabbine dönebilme imkânının hâlâ var olduğunu hatırlıyor.

“Terk ettim dünyayı, attım libası,
Kefendir sırtımda hiçlik hırkası,
Silindi kalbimden masiva pası,
Pervaneler gibi bu nare geldim.”

Özellikle “masiva pası” ifadesi çok derin. Kalbin Allah’tan başka şeylerle gereğinden fazla meşgul olması, zamanla gönülde bir ağırlık meydana getiriyor. Bu eser ise insanı o ağırlıklardan sıyrılmaya, kalbini temizlemeye ve yeniden Rabbine yönelmeye çağırıyor. Dünyanın geçici olduğunu, insanın elinde sonunda her şeyi geride bırakacağını hatırlatıyor.

“Karardı gökyüzüm, tutmuyor dizim,
Silindi yollarda, kayboldu izim,
Çözülmez kör düğüm oldu her gizim,
Bölündü yüreğim, bin pare geldim.”

Ne kadar etkileyici bir anlatım… İnsan bazen kendi hayatının içinde bile yolunu bulamaz. Nereye gideceğini, ne yapacağını, hangi kapıyı çalacağını bilemez. Fakat bütün yolların tükendiği yerde “Sana geldim” diyebilmek, insanın yeniden umut bulmasıdır.

Ve eserin belki de en dokunaklı kısmı:

“Sensiz bir hiçliğim, seninle varım,
Senden gayrı nem kaldı, Sana geldim.”

Bu iki mısra, kulun Rabbine olan muhtaçlığını öylesine sade ve güçlü anlatıyor ki… İnsan sahip olduğu her şeyin geçici olduğunu, gerçek huzurun ve gerçek varlığın Allah’a yönelmekte olduğunu yeniden hissediyor.

Fatih Özmen’in sesinden bu sözleri dinlerken insan yalnızca bir ilahi dinlemiyor; adeta bir dua, bir yakarış ve bir iç hesaplaşmaya şahit oluyor. Sesin içindeki duygu, sözlerin anlamıyla birleşince ortaya gönülden gelen çok samimi bir eser çıkıyor.

Son bölüm ise adeta insanın başını öne eğip Rabbine yalvarışı gibi:

“Lal oldu dillerim, kalmadı sözüm,
Senden başkasına kör iki gözüm,
Kaldırıp bakmaya utanır yüzüm,
Kovma eşiğinden, Yâr sana geldim.”

Bazen insanın söyleyecek hiçbir sözü kalmaz. Özür dilemeye bile kelime bulamaz. Sadece başını eğip Allah’ın rahmetine sığınır. İşte bu ilahi tam olarak o hâli hissettiriyor.

Emeğine, yüreğine ve sesine sağlık Fatih Özmen. “Sana Geldim” gönülden gelen, gönüle ulaşan ve dinleyen insana kendi yolculuğunu hatırlatan çok kıymetli bir eser olmuş. Rabbim bu güzel eseri vesile ederek nice gönle huzur, nice kalbe umut ve nice insana hayırlı bir dönüş nasip etsin.

Allah bizleri de ne kadar dağılırsak da O’na dönmekten, ne kadar düşersek düşelim O’nun kapısına gelmekten mahrum bırakmasın. Kalbimizdeki dünya yüklerini hafifletsin, gönlümüzü masiva pasından arındırsın, ayaklarımızı doğru yoldan ayırmasın.

Ve günün sonunda hepimize aynı samimiyetle söyleyebilmeyi nasip etsin:

“Yâr, kovma eşiğinden… Sana geldim.” 

Fatih Özmen’e gönülden teşekkürler; böyle güzel ve anlamlı bir eseri bizlere ulaştırdığı için. Rabbim sesine, emeğine ve yoluna bereket versin